Polyesterchips

Polyesterchips, ook gekend als polyethyleentereftalaat chips, polyethyleentereftalaathars, afgekort als PET-chips, PET-hars, verwijzen meestal naar schilferige deeltjes van bepaalde specificaties die zijn verwerkt uit polyestergrondstoffen. PET-chips zijn een hoog polymeer, dat is afgeleid van de dehydratatiecondensatiereactie van ethyleentereftalaat. Polyesterchips worden voornamelijk gebruikt om polyesterfilament en flesverpakkingsmaterialen te produceren. Ondertussen kunnen ze ook worden gebruikt als grondstoffen voor gemodificeerde kunststoffen.

PET Chips is een melkachtig wit of lichtgeel, zeer kristallijn polymeer met een glad en glanzend oppervlak. Het heeft uitstekende fysieke en mechanische eigenschappen in een breed temperatuurbereik. De temperatuur bij langdurig gebruik kan 120℃ bereiken. En de elektrische isolatie is uitstekend. Zelfs bij hoge temperaturen en hoge frequenties zijn de elektrische eigenschappen nog steeds goed.

1. PET-hars is een van de meest gebruikte kunststoffen voor thermovormen. Het wordt bijvoorbeeld veel gebruikt bij de productie van flessen en containers voor het verpakken van vloeistoffen en voedingsmiddelen. De eigenschappen maken het ideaal voor het verpakken van voedsel, omdat het een zeer sterk en inert materiaal is en niet reageert met voedsel en dranken. Bovendien is het volledig recyclebaar en een van de meest gerecyclede kunststoffen ter wereld, wat PET-chips tot een milieuvriendelijk en duurzaam verpakkingsmateriaal maakt.
2. PVC-hars is een stijf plastic dat is ontworpen om zware schokken en extreme temperaturen te weerstaan. Daarom wordt dit materiaal het meest gebruikt om kabels, dakbedekking, commerciële bewegwijzering, vloeren, imitatieleren kleding, pijpen, slangen, etc. te maken.
3. Na verloop van tijd kan PVC-kunststof afbreken door blootstelling aan UV-licht. Kunststoffen gemaakt van PET-hars zijn echter ontworpen om UV-stralen te weerstaan, waardoor het een geschikte keuze is voor bijna elk thermogevormd verpakkingsontwerp.

De basiscomponenten van PET-chips zijn ethyleenglycol en tereftaalzuur, die samen PET-pellets vormen. Vervolgens worden deze harspellets verhit tot een gesmolten vloeistof die eenvoudig kan worden geëxtrudeerd of gegoten tot artikelen van bijna elke vorm.

Vooral wanneer deze twee grondstoffen worden gecombineerd bij hoge temperatuur en lage vocuum druk, worden lange ketens van polymeren gevormd. Naarmate het mengsel dikker wordt, worden de ketens langer. Zodra de juiste ketenlengte is bereikt, wordt de reactie gestopt. De resulterende stroken van PET-strengen worden vervolgens geëxtrudeerd, snel afgekoeld en in kleine chips gesneden.

Wanneer de harskorrels opnieuw worden verhit tot de gesmolten vloeibare fase, kunnen de polymeerketens in één of twee richtingen rekken. Als het polymeer snel afkoelt terwijl het wordt uitgerekt, bevriezen de ketens met hun oriëntatie intact. Zodra het in uitgerekte vorm is gezet, zal het materiaal zeer taai zijn.

Als polyesterchips bij hoge temperaturen worden uitgerekt, kristalliseren ze langzaam en worden ze ondoorzichtig, stijver en minder flexibel. Deze kristallijne vorm van PET-chips wordt vaak gebruikt in meeneem- en bereide containers en trays. In dit geval kunnen dergelijke containers opnieuw worden opgewarmd in de oven of magnetron.

• PET-chips kunnen voor uiteenlopende toepassingen worden gethermoformeerd.
• Veilig en niet-toxisch. Veiligere opslag van materialen, met name voedsel.
• PET-kunststofverpakkingen zijn lichtgewicht, transparant en breukvast. Hoewel lichtgewicht, zijn ze nog steeds sterk genoeg om de externe elementen van verschillende toepassingen te weerstaan.
• UV-bestendig, waardoor het een geschikte keuze is voor vrijwel elk thermogevormd verpakkingsontwerp.
• ECO-vriendelijk en duurzaam verpakkingsmateriaal. PET-chips zijn 100% recyclebaar en behoren tot de meest gerecyclede kunststoffen ter wereld.
• PET-chips absorberen kleurstoffen goed en hechten uitstekend bij buitenbedrukking.
• PET-chips zijn duurzamer en daardoor geschikt voor vrijwel elk thermogevormd verpakkingsontwerp.

Viscositeit. In industriële velden is intrinsieke viscositeit een index om het molecuulgewicht van polyester te karakteriseren. Bepaling van intrinsieke viscositeit kan niet alleen de kwaliteit van polyester correct evalueren, maar ook een belangrijke basis vormen voor het formuleren van spinprocesomstandigheden. Daarom is intrinsieke viscositeit een belangrijke indicator voor het selecteren van PET-chips van textielkwaliteit.

Smeltpunt. Het smeltpunt van een polyester is de temperatuur waarbij een kristallijne vaste stof verandert van een vaste stof in een vloeistof. Het weerspiegelt gedeeltelijk de zuiverheid van polyester. Over het algemeen is zuiver polyester een gedeeltelijk kristallijn polymeer met een smeltpunt van 265℃. Tegelijkertijd beïnvloeden de defecten van polymeerkristallen en verschillen in kristalliniteit ook het smeltpunt van polyester is lager dan 265℃, en de smeltpunttemperatuur is geen vaste waarde, maar een bepaald bereik.

chromaat. Dit is een uitgebreide index, die niet alleen wordt beïnvloed door de buitenwereld, zoals PTA, matteringsmiddel en katalysator, maar ook door het productieproces van polyesterproductie zelf. De B-waarde in de chromaticiteit weerspiegelt de blauw-geelheid van de polyesterchips. Hoe kleiner de B-waarde, hoe blauwer de polyester is en hoe geler. De L-waarde weerspiegelt de grijswaarden van de slice. Hoe groter de L-waarde, hoe helderder de slice en hoe kleiner hoe grijzer.

As. Samengevat bestaat as uit de anorganische onzuiverheden in polyester, waaronder anorganische onzuiverheden van PTA- en EG-grondstoffen, katalysatorresten en onzuiverheden die vrijkomen bij het vermalen van TiO2. 

Vochtigheid. Het vochtgehalte van de slices verwijst naar het fysiek gebonden vocht dat aan het oppervlak van de slices kleeft. Het heeft betrekking op de droogte van de slices, opslagtijd, luchtvochtigheid, omgevingsstabiliteit en andere factoren. Het vochtgehalte van de slices beïnvloedt niet alleen het verbruik van grondstoffen door de gebruiker, maar beïnvloedt ook de productie van spinning.

Carboxyl-terminaal gehalte. Het is een van de belangrijke parameters om polyesterproductie te meten. Over het algemeen wordt de bron van terminale carboxylgroepen voornamelijk gegenereerd uit niet-gecreëerde PTA of na degradatie. In theorie zouden de terminale carboxylgroepen van volledig gereageerd polyester 0 moeten zijn. Echter, vanwege het bestaan ​​van verschillende factoren, zijn de terminale carboxylgroepen van polyesterchips onder verschillende procesomstandigheden zeer verschillend.

Gehalte aan di-ethyleenglycol (DEG). Polyesterdiethyleenglycol is een belangrijke indicator om de mate van veretheringsnevenreacties in het productieproces te meten. Uit de experimentele resultaten blijkt dat de toename van het DEG-gehalte het smeltpunt of verwekingspunt van polyester kan verlagen, de thermische oxidatieweerstand en de lichtbestendigheid kan verslechteren. Vanwege het effect van het DEG-gehalte op polyester en daaropvolgende positieve en negatieve kanten, is het controlegehalte ook anders onder elke productieprocesconditie. Op dit moment is de consensus van verschillende fabrikanten over het DEG-gehalte dat de absolute waarde van het DEG-gehalte niet het belangrijkste aspect is, maar de stabiliteit van het gehalte. Want die stabiliteit kan het verfverschil van de geproduceerde vezels verminderen. Voor de productie van magneetbanden en videobanden moet het DEG-gehalte lager zijn, wat de vermoeiingssterkte tijdens gebruik kan verhogen.

IJzergehalte is ook een indicator om polyesterchips te karakteriseren. Over het algemeen is de bron van ijzer PTA, EG, katalysator en matmiddel. Als het ijzergehalte hoog is, is het asgehalte ook hoog. Het beïnvloedt gemakkelijk de kleur en kwaliteit van fiver.

Titaandioxidegehalte. TiO2 toevoegen als matteringsmiddel aan polyesterproducten. De behoeften van gebruikers bepalen de dosering.